Torf jest utworem będącym efektem niepełnego rozkładu szczątków roślin niektórych zbiorowisk występujących w warunkach długotrwałego lub stałego zabagnienia wierzchniej warstwy gleby. Jego właściwości zaleťą od składu botanicznego torfotwórczych zbiorowisk roślinnych, stosunków wodnych i termicznych, w jakich szczątki ulegały rozkładowi.

Erozja podziemna polega na tworzeniu się w warstwach glebowych pustych przestrzeni w wyniku podziemnego przepływu wody. W ten sposób powstają pieczary i korytarze podziemne (tereny lessowe, krasowe).

Erozją wodną nazywamy róťne zjawiska związane z rozmywaniem dennym i brzegowym w dolinach rzecznych, zmywaniem gleb na pochyłych terenach i szczytach górskich oraz z powstawaniem osadów w postaci dyluwiów i aluwiów w miejscach niťej połoťonych. Zjawiska te prowadzą do deformacji profilów glebowych, zabagniania terenów niťej połoťonych i zmiany warunków hydrologicznych.

Intensywność erozji wodnej zaleťy od zróťnicowanie rzeźby terenu a zwłaszcza nachylenia i długości stoku, składu granulometrycznego i struktury gleby, nasilenia opadów, zabiegów agrotechnicznych (uprawa, wapnowanie) i pokrywy roślinnej.

Na skutek erozji wiele materiału glebowego spływa z wodą do morza. Straty spowodowane wielkimi spływami i niszczącym działaniem wody są bardzo duťe. Wraz z materiałem glebowym spływają do morza olbrzymie ilości niezbędnych dla roślin składników pokarmowych (szczególnie łatwo wymywaniu ulegają azotany, przyswajalny fosfor i potas).

EROZJA WIETRZNA

            Erozja wietrzna polega na wywiewaniu i transporcie przez wiatr cząstek glebowych z jednego miejsca na inne. Zjawisko to w naszych warunkach klimatycznych ma miejsce na glebach uprawnych w okresie suszy oraz w okresie zimy, kiedy gleba jest przemarznięta i nie pokryta roślinnością. Zjawisko to najczęściej zaznacza się na terenach nadmorskich (piaski wydmowe) i Pustyni Błędowskiej.

            Najbardziej podatne na ten typ erozji są piaski i torfy, czego przyczyną jest mała zawartość w nich składników pokarmowych, co nie sprzyja rozwojowi roślinności, szczególnie traw i roślin motylkowych umacniających glebę. Wydmy takie są zupełnie nieprzydatne do uťytkowania rolniczego. Na erozję wietrzną naraťone jest 11% powierzchni kraju.

Azot w glebie występuje głównie w substancji organicznej. Przejście azotu w formy bardziej proste wymaga uprzedniego rozkładu tej substancji. Uwalniający się azot pojawia się w postaci związków amonowych, które w odpowiednich warunkach ulegają utlenianiu, początkowo do azotynów, a następnie do azotanów. Utlenianie amoniaku do azotynów i azotanów określane jest mianem nitryfikacji. Azot jest pobierany przez rośliny wyťsze zarówno w postaci amonowej jak i azotanowej. Jeťeli gleby są zimne, podmokłe lub nadmiernie kwaśne, to biochemiczne przemiany azotu ulegają zahamowaniu. Bakterie nitryfikacyjne bowiem są szczególnie wraťliwe na takie warunki glebowe.