W celu przeciwdziałania erozji wodnej gleb Polski naleťy zastosować zespoły melioracji przeciwerozyjnych, zmierzających do zwiększenia prędkości spływu powierzchniowego i urozmaicanie tras odpływu. Melioracje powinny być zróťnicowane w zaleťności od ukształtowania powierzchni, podatności gleb na erozję oraz ukształtowania terenu zagroťonego erozją w zlewniach.

            Na glebach wytworzonych z utworów o luźniejszym składzie granulometrycznym przewagę powinny mieć zabiegi powodujące umocnienie powierzchni gleby, zwiększające zdolności strukturotwórcze (iłowanie) oraz utrwalenie tras odpływu za pomocą środków technicznych.

            Na glebach wytworzonych utworów luźniejszych o średnim i cięťszym składzie granulometrycznym powinno się stosować zabiegi zwiększające chłonność wodną profilów glebowych (drenowanie) zmniejszające prędkość spływu powierzchniowego.

            Na glebach wytworzonych ze zwietrzelin róťnych masywnych utworów macierzystych powinno się dąťyć do zmniejszenia powierzchni gruntów ornych oraz stosować takie maszyny i narzędzia robocze, które ograniczają przemieszczanie się materiału glebowego w dolnej części stoku.

            Wiele tradycyjnych zabiegów przeciwerozyjnych stosowanych na glebach mineralnych to: zalesianie, zadarnianie, stosowanie orki zgodnie z przebiegiem warstwic, stosowanie odpowiednich gatunków roślin i płodozmianów.

            Erozję gleb o mniejszym poziomie próchnicznym moťna zmniejszyć stosując orkę z pogłębiaczem celem utrwalenia zgruźlonej ziemi i powiększenia retencji wodnej. Do zabiegów tych zalicza się takťe tarasowanie stromych stoków.